Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Suggesties  (207 keer gelezen)

Speeldatum: 6 juli 1308 (Midzomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 2 maanden geleden »
Het liep tegen zonsondergang. Het was een warme dag geweest en deze uren van de dag waren favoriet bij nagenoeg alle bewoners van het kasteel. Buiten was het afgekoeld tot een aangename temperatuur en iedereen die het zich enigszins kon veroorloven maakte van de gelegenheid gebruik om het kasteel met zijn dreiging van (huis)werk even te ontvluchten.

Het kasteel zelf was koel, koud bijna. Niet dat Ajith het opmerkte, die was met zijn gedachten bij de rol perkament in zijn hand. Hij had zich ervan verzekerd dat vrouwe Trezeguet zich eveneens buiten bevond, voordat hij de trap naar de witte toren beklom. Hij was niet bang voor de gewezen IRMM-rechter, hij ontweek haar gewoon liever.

Voor de deur van het kantoor van het schoolhoofd hield hij halt, wachtte even en opende toen de deur. Een vage geur van gebraden vlees en kruiden vulde het vertrek.[1]
 1.  Voor de aanwezige(n)
Spoiler (klik om te bekijken/sluiten)
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #1] : 2 maanden geleden »
Marcus zat achter zijn bureau. Hij ging schuil achter een enorme groene plant. Zijn hoofd stak om de plant heen. 'Ah Mairtin, kom verder.' Het schoolhoofd wenkte de nachtelf binnen te komen. Daarna draaide hij de plant en schoof het naar de zijkant van zijn bureau. 'Mijn vorige voldeed niet meer,' verklaarde hij de aanwezigheid van al dat groen. 'Ik moest het liefde en aandacht geven. Geloof je het zelf?' Marcus grinnikte en rook toen de heerlijke geuren die het kantoor binnen dreven.

'Dat ruikt goed,' verzuchtte Marcus en hij vroeg zich af hoe laat het was. Zou het al etenstijd zijn? Nou ja, eerst waren er belangrijker zaken. 'Wat kan ik voor je doen?'

« [Reactie #2] : 2 maanden geleden »
"Flauwekul," beaamde Ajith. "Liefde en aandacht? Waarom niet vermanende woorden en zo nu en dan een pak slaag? .. Al is dat ook aandacht volgens Tetachan," voegde hij er een tel later aan toe. Hij grijnsde even. "Als ik zo vrij mag zijn, ik zou maar niet te scheutig zijn met aandacht. Tenzij u van plan zich te verdiepen in de leefwereld van de kabouters en dan met name hoe hun lengte zich verhoudt tot het leven buitenshuis."

De nachtelf zette de kruik naast de plant op het bureau en legde de rol perkament daar weer naast. "Het doet me goed dat u zo enthousiast op mijn geurillusie reageert," vulde Ajith Marcus reactie maar zo positief mogelijk in. "Helaas heb ik niet meer dan deze wijn kunnen lospeuteren van onze chef. Als ik het woord Magvatero niet had laten vallen, had hij waarschijnlijk zijn keukenmeid op me afgestuurd." Johlar had het nu eenmaal niet zo op elfen en hij discrimineerde niet op ondersoort.
Hij gebaarde naar de rol. "Die is wel van mij. Ik denk erover om me iets meer te verdiepen in andere magiesoorten. Telepathie lijkt raakvlakken te hebben met illusionisme, in elk geval als het gaat om het suggereren van een alternatieve werkelijkheid. Ik beheers de magie die ermee gepaard gaat maar matig, dus ik hoopte dat u wellicht de moeite wilde nemen om te reageren op de aantekeningen die ik heb gemaakt."

Hij had de magiesoort in zijn jongelingsjaren nooit bijzonder boeiend gevonden, niet zo boeiend als, pure magie (om maar iets te noemen), maar de tijd veranderden en ook zijn invulling van tijd en ruimte was nogal veranderd. Bovendien had Tetachan een merkwaardig respect voor deze magietak, dus dan was er vast meer aan dan 'briefjes sturen' met magie.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #3] : 2 maanden geleden »
'Ach Johlar,' zei Marcus en hij glimlachte. Het was al weer te lang geleden dat hij met de man wat had gedronken. Vanavond zou hij langs gaan, nam hij zich voor. Net zoals hij zich dat drie dagen eerder ook had voorgenomen. Het witte schoolhoofd nam zowel de wijn als de rol aan van Ajith. Welke moest hij kiezen?

Marcus gebaarde schuin achter hem, waar een tafeltje stond waar drie grote stapels boeken op stonden. Ergens daar zouden twee glazen moeten staan. 'Daar staan glazen,' deelde de man mee en rolde ondertussen het geschrift open. Het doorlezen van de tekst nam weinig tijd in beslag, want het was geen uitgebreid epistel.

'Best vreemd hč,' zei de centaur traag terwijl hij de laatste woorden nog aan het lezen was, 'dat telepathie zoveel overlap lijkt te hebben met illusionisme en wilsmagie, terwijl de consensus omtrent telepathie lijkt te zijn dat het helemaal geen magie is.'

Was de wijn die hij rook echt of was het weer een illusie, vroeg Marcus zich af. En direct daarna drong de vraag zich op of het hele leven wellicht een illusie was van de grootste illusionist aller tijden. Kon je dan nog van leven spreken? 'Summier en op plaatsen kort door de bocht op het foutieve af, maar de gedachtegang is goed en de logica is weldoordacht,' luidde Marcus' oordeel over het geschrevene. 'Enige verdieping in de schone kunst van de telepathie lijkt me geen overbodige luxe. Wat kan ik daarin voor je doen?'

« [Reactie #4] : 2 maanden geleden »
De nachtelf knikte. Er waren beslist slechtere keukenbezettingen geweest, hoewel hij zich ook iets meende te herinneren met lekkere koekjes en een vrouwelijk kokmens. Grappig hoe de tijd snel en langzaam verstreek als je de leeftijdsspanne van een nachtelf had.
Hij liep naar de tafel om de glazen te zoeken. Het was een wonder dat de centaur spullen terug kon vinden in deze omgeving. Zou zijn echtgenote nog een poging doen om de kamer 's ochtends netjes en geordend achter te laten? Ah, daar lagen ze. Voorzichtig hengelde hij een paar omgevallen glazen tussen de stapels uit.

"Over illusionisme wordt hetzelfde gezegd en ook over de bereiding van elixiërs," merkte hij ondertussen op. "Voornamelijk door lieden die nooit verder zijn gekomen dan de beginselen van de kunst."
Ajith plaatste de glazen op een stukje leeg oppervlak, op een relatief veilige afstand van schoolhoofd, waardevolle boeken en schrijfwaren. Hij ontkurkte de fles en schonk in.

"Telepathie geeft de mogelijkheid om boodschappen over te brengen. Concreet, maar wellicht ook op een subtielere manier. Ik vermoed dat je met magie de boodschap bij zou kunnen sturen in een richting, zoals je illusionisme kunt verfijnen... Ik kan een illusie maken van een stuk hertevlees, maar het zal meer overtuigen als ik het verfijn met druipend vet, met een geur van kruiden en vlees. Zo kunt u mij zeggen dat ik wijn in moet schenken, maar kunt u dat ook zodanig doen dat ik dat graag wil? Of alleen maar een suggestie geven dat het een goed idee zou zijn om wijn in te schenken. Alsof het mijn eigen idee was?"

Hij voegde er peinzend aan toe: "Dat zou fascinerend en angstaanjagend tegelijk zijn."
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #5] : 2 maanden geleden »
De wijn smaakte goed, het leek haast alsof de kok zijn smaak kende. Het schoolhoofd nam nog een slok en kwam tot de conclusie dat de wijn nog even goed was als daarnet. Met een geoefende beweging pikte Marcus een aantal documenten op en schoof ze tussen twee stapels in. Het glas werd neergezet en de man leek even in gedachten verzonken te zijn. Een toestand die menig bezoeker al eens had gezien.

Toen zei Marcus zachtjes en op rustige toon: 'Ajith Mairtin.' Hoewel de woorden beleefd werden uitgesproken en de houding van de centaur niet was veranderd, was de sfeer in de kamer ineens dreigend geworden. De nachtelf zou direct het gevaar voelen dat achter deze woorden school en misschien ook het ontzag en de angst die een minder ras ineen zouden doen krimpen. 'Zou je niet zeggen-'

Vlakbij begon een jongen hard te huilen. Marcus hield geschrokken zijn mond en de dreiging was verdwenen. Hij lachte even opgelaten en een warme rust vulde de kamer. Het huilen stopte en ging even later over in vrolijke geluidjes. Ongemakkelijk pakte Marcus zijn glas op en nam een slok. Hij zag Alaiz al vermanend kijken.

'Excuus,' zei Marcus zowel tegen Ajith als de denkbeeldige Alaiz. 'Wat ik weinig subtiel probeerde te demonstreren was dat goede telepathie inderdaad niet om de boodschap gaat maar om waar deze boodschap in is ingebed. Het klopt dat het mogelijk is een suggestie te geven. Ken je het verhaal van Loritius de Stille?'

Het maakte niet uit of Ajith het kende of niet, Marcus zou het verhaal sowieso vertellen. Hij nam nog een slok, realiseerde zich toen dat het glas al weer leeg was en stak van wal. 'Bijna veertien eeuwen geleden leefde er een kruisling nabij het huidige Gidrwan[1]. Hij was stom geboren, maar bleek een vaardig telepaat te zijn. Hij gebruikte zijn gaven om er voor te zorgen dat iedereen hem aardig vond. En zoals het gaat bij personen die nooit kritiek krijgen raakte hij het spoor bijster.

Simpelweg aardig gevonden worden was niet meer genoeg. Hij begon myrofas, mensen en dieren te manipuleren en dit maakte hem alleen maar verslaafder aan de macht die hij daaruit kreeg. Toen er af en toe mensen verdwenen vond men dit niet zo erg. Maar toen er myrofas verdwenen, begon de bevolking achter zijn rug om te praten. Hij pakte zijn biezen en trok het land door en liet een spoor van vermissingen achter. In de werken van Garakos Haldag wordt gedetailleerd beschreven wat de enkele overlevende heeft moeten doorstaan. Gruwelijke zaken, het is een wonder dat de goden hem zo lang hebben laten leven.

Maar weet je wat het gekke was? Alle overlevenden waren unaniem: het was het beste wat hen ooit was overkomen. Loritius heeft zijn slachtoffers waarschijnlijk nooit aangeraakt, maar gebruikte telepathie om ze er van te overtuigen zichzelf te onteren, martelen en uiteindelijk doden. En ze waren er van overtuigd dat het nog fijn was ook.' Marcus schudde zijn hoofd. 'Gruwelijk, maar fascinerend. Wat zou erger zijn, te sterven zoals deze personen en ervan te genieten of in vrijheid een ziekbed te doorstaan om uiteindelijk in een doodsstrijd deze wereld te verlaten?'

Marcus nam weer een slok van zijn wijn. Had hij zelf zijn glas bijgevuld? 'Het verhaal eindigt in een troonzaal, waarbij ruim honderd aanwezigen zichzelf doden voor Loritius door de bliksem geraakt wordt. De betrouwbaarheid van het einde valt te betwijfelen, maar de technieken van deze Loritius zijn in de historie meerdere malen gedocumenteerd bij diverse daders.'
 1. Omgeving Turkije/Griekenland

« [Reactie #6] : 2 maanden geleden »
De nachtelf luisterde geboeid. Hij knikte zo nu en dan instemmend of begrijpend en vulde waar nodig de glazen bij. Voor Marcus een aanmoediging om door te praten, voor Ajith een manier om een sterk gevoel van onbehagen te onderdrukken.

Angstaanjagend was niet een te sterke term geweest. Dat had hij al geconstateerd op het moment dat het veulen was gaan huilen. Het had de magie verbroken die hij - zelfs als ervaren magiër - niet opgemerkt had. Het verhaal dat erop volgde had zijn onbehagen niet bepaald weggenomen.

De nachtelf deed er een tijdlang het zwijgen toe. Hij genoot van zijn wijn, overdacht het gezegde, hervond zijn houding. Wie zou het kunnen zeggen? (De centaur tegenover hem waarschijnlijk)

Uiteindelijk nam Ajith het woord. "Ik leer mijn leerlingen dat magiërs machtige myrofas zijn, maar dat ze niet almachtig, onverwoestbaar of onsterfelijk zijn. Ik leer ze de beperkingen en de gevaren. Mijn oudere leerlingen leg ik uit dat magie waarneembaar is en dat een goede magiër daarop inspeelt. Door het te verbergen, door een afleiding te creëren of door het gebruik ervan juist te vermijden. Zo had u mijn illusies als zodanig herkend als u niet afgeleid was. Door de studie wellicht of door het feit dat u mij niet verwachtte of misschien wel omdat ik vermoedde dat niet alleen uw hoofd zou reageren op de meest ingewikkelde illusie.

Ik ben gefascineerd genoeg om toe te geven dat u mij overtuigde. Als uw zoon zich niet in het gesprek gemengd had, wel..." Ajith glimlachte even. "Zonen zijn een weldaad en een verschrikking. Zeker wanneer ze magische begaafdheid blijken te hebben."
Echtgenoot van Tetachan Mocha
« Laatst bewerkt op: 2 maanden geleden door Ajith Mairtín »

« [Reactie #7] : 2 maanden geleden »
Marcus had geen moeite met momenten van stilte. Zwijgen was een kunst die maar weinigen konden waarderen. Hij merkte nauwelijks dat er een tijd niets werd gezegd. Na in zijn glas te hebben gestaard, nam Marcus weer een flinke slok. Toen Ajith weer begon te praten luisterde Marcus met meer aandacht dan zijn gasten doorgaans van hem gewend waren. Maar de gemiddelde bezoeker had dan ook weinig interessants te melden.

'Magiërs lijken maar al te makkelijk de beperkingen van zichzelf en hun magie te vergeten,' beaamde Marcus. 'Macht leidt tot overmoed en we weten waar overmoed toe leidt.' Hoe groter de overmoed, hoe dieper de val. En vaak ook hoe dodelijker. 'Bij telepathie is het even makkelijk om de beperkingen van de magiër of de magie over het hoofd te zien,' doceerde Marcus terwijl hij de wijn in het glas liet rollen. 'Een gevaar dat juist telepathie met zich meedraagt is dat het een intieme magie is.

Als ik u met magie verlam is dit een grove schending van de etiquette. Maar als ik met telepathie uw geest binnendring en daar rondkijk of zelfs zaken wijzig, dan raakt dat uw diepste wezen. Het kan u veranderen, om nog maar te zwijgen van de gevoelens die het bij u op zal roepen en de vergelding die u mogelijk zult zoeken.' Marcus glimlachte haast triest en zei toen iets opgewekter: 'Maar telepathie heeft ook prachtige toepassingen. Twee telepaten kunnen vele malen sneller en completer communiceren dan zelfs het langst getrouwde stel. Het kan aangewend worden om geesteszieken te observeren. En zelfs opgefokte heethoofden zijn gemakkelijk te kalmeren.'

Marcus hief zijn glas. 'Op magisch begaafde zonen.' Hij dronk het glas leeg en schonk hen beiden bij. 'U noemt uw zoon een verschrikking, wordt dat niet algemeen beschouwd als iets onaardigs om over een zoon te zeggen?'

« [Reactie #8] : 2 maanden geleden »
Het observeren van geesteszieken. Natuurlijk. Hij was zich er op dat moment van bewust geweest dat Marcus Magvatero telepathie gebruikte om te zien hoe Ajiths woorden zich verhielden tot zijn gedachten, maar pas nu drong het werkelijk tot hem door. Wat had Marcus van hem waargenomen, hoe ver was hij gegaan in zijn observaties? Had hij zich verzet tegen de magie? Bewust of onbewust? Zijn herinneringen waren niet volledig, alsof er stukken waren gewist uit zijn geheugen.

"Proost", antwoordde Ajith en hief bijna werktuiglijk zijn glas. Zijn gedachten kwamen langzaam weer terug in het nu toen hij zijn glas neerzette en deze prompt weer bijgevuld zag worden.

"Verschrikking? Zei ik dat?", herhaalde Ajith. Hij glimlachte en richtte zich vol overgave op een ander onderwerp. "Een milde overdrijving, misschien. Aan de andere kant, ik heb twee zoons die perse willen uitvinden waarom bepaalde zaken hen afgeraden worden. Het is moeilijk uit te leggen waarom mama wel magie mag gebruiken bij drankjes, maar Skŕri niet bij zijn pap." Hij dronk nog maar eens.
"En dan heb ik het nog niet over de spreuken die ze ergens opvangen en uit gaan proberen. We zijn er nog niet over uit wat erger is: een geslaagde hydoree of een gefaalde."
Het was de klaagzang van een trotse nachtelfvader en zijn trots groeide evenredig met de hoeveelheid wijn in zijn maag.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #9] : 2 maanden geleden »
'Gelukkig zijn wij nog niet toe aan Hydoree-spreuken, geslaagd of niet-geslaagd. Telepathisch begaafde kleine kinderen zijn echter ook niet altijd een zegen.' Vooral Wilhelmus' moeder leek hier met regelmaat last van te ondervinden. Het schoolhoofd glimlachte, maar de glimlach vervaagde en hij keek mijmerend langs Ajith heen. Het glas ging leeg en de blik in Marcus' ogen was bijna weemoedig. Het bijschenken was een automatisme dat er niet alleen voor zorgde dat hij geen droge keel kreeg.

'Kinderen,' sprak hij tegen de muur of misschien de plant die er voor stond. 'Hoe zou het leven zijn als we allemaal kind bleven?' Misschien zou er dan minder leed in de wereld zijn. Dan was men de spontaniteit en verfrissende eerlijkheid nog niet kwijtgeraakt. 'Er zit een bepaalde schoonheid en misschien zelfs wijsheid in het gedrag van een kind. Afgezien van de huilbuien en het gebrek aan geduld dan.'

Plotseling was Marcus er weer. Hij keek de nachtelf scherp aan. 'Vanwaar deze plotselinge interesse in telepathie? Hoe kwam je er bij om je te verdiepen in andere magievormen? Waarom nu?'

« [Reactie #10] : 2 maanden geleden »
Telepathie gebruiken, dat deed hij bij zijn zoontjes niet. Vooralsnog niet tenminste. Deed Tetachan dat wel? Dat moest hij misschien eens vragen. Hij kwam zelf niet verder dan het versturen van eenvoudige boodschappen en dat ging ook prima verbaal of handmatig.

Het onderwerp deed Marcus ondertussen overgaan tot een monoloog. Of een dialoog, wellicht, maar dan was het niet helemaal zeker of Ajith ook iets moest zeggen behalve 'hm mm'. Hij ging er vanuit van niet, hij luisterde in elk geval maar met een half oor terwijl hij zijn aandacht verdeelde tussen wijn, eigen overpeinzingen en het schoolhoofd.

Totdat laatstgenoemde opeens van houding en toon veranderde en moeilijke vragen begon af te vuren. De nachtelf ging van de weeromstuit rechtop zitten. Een beetje vertraagd kwamen de vragen binnen en al even snel begon zijn geest aan antwoorden te werken. "Gelegenheid?" opperde hij langzaam. "In welke andere magievorm zou ik me kunnen verdiepen? Wilsmagie? Ik denk niet dat er veel is dat Bumetrel mij kan leren dat ik nog niet weet." De nachtelf glimlachte. "Pure magie? Daarvoor geldt hetzelfde. Ik ben Ajith Mairtín. Dat levert wat extra beperkingen op in mijn onderzoek. Er zijn twee redenen dat ik voor telepathie heb gekozen: mijn gebrek aan talent om er een goed beoefenaar in te worden en het feit dat de beste telepaten een oud-rechter van de IRMM en het schoolhoofd van Bumetrel zijn."

Hij pakte de kruik met wijn maar merkte tot zijn verdriet dat die leeg is en daarmee noch een goede poging bood om de aandacht van het pas gezegde iets te verleggen noch om zijn ongemak vanwege Magvatero's vragen weg te kunnen drinken. 
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #11] : 1 maand geleden »
Marcus' gezicht begon een beetje te glimmen. Of dit kwam door het compliment van Ajith of door de hoeveelheid wijn die al naar binnen was gegaan zou de centaur niet kunnen zeggen. Een glimlach verscheen op zijn gezicht en hij boog opzij naar de enorme plant die nog steeds op de hoek van zijn bureau stond. Hij boog wat bladeren opzij en viste er behendig een kleine fles uit. 'Dit is wat sterker dan Johlars wijn. Ik heb het Rhiakath laten halen bij een obscuur stokerijtje buiten Oikilan.'

Hij grinnikte even. 'Die weerwolfknaap die het saaie werk dat bij mijn functie hoort mag uitvoeren, je kent hem wel. Een vriendelijk joch en hij houdt zijn wolven in de hand. Wij zouden geen incidenten met weerwolven willen, of wel?' Marcus lachte iets te vrolijk om zijn eigen grapje en zorgde dat beide glazen van een bodempje drank werden voorzien.

'Een prachtige reden om je ergens in te verdiepen. Weinig myrofas zouden hetzelfde doen: werk maken van hetgeen ze slecht kunnen. Mijzelf incluis overigens. Ik heb mijn ras mee, natuurlijk. Dat was misschien minder het geval voor Mythische Wiskunde maar toch zeker wel voor de gave van telepathie. Overigens ook de enige magievorm die ik beheers, ben ik bang. Zelfs een simpel schild lukt me amper. Wat dat betreft is het een wonder dat ik schoolhoofd ben geworden van een school die uitblinkt in magie.'

Soms had Marcus het idee dat de hele school van magie aan elkaar hing.

'Waar je vandaan komt, houdt men daar van magie?'

« [Reactie #12] : 1 maand geleden »
Magisch begaafd of niet, de schoolhoofden van Bumetrel hebben niet meer de lange staat van dienst als toen ik jong was," merkte Ajith met een neutraal gezicht op terwijl hij de taak van schenker op zich nam. "Hetzelfde geldt voor de mentoren. Mijn echtgenote uitgezonderd natuurlijk."

Wat was zijn punt? Nou ja. "Een myrofas kan zich maar beter nuttig maken als de mogelijkheden beperkt zijn. Studeren, lesgeven, koken, boodschappen doen. Een vreemde gevangenis, een weeshuis, een school voor prinsen en prinsessen..."

Ajith schudde zijn hoofd. "Arme Cornelius... Sabina Felitas." Hij keek het witte schoolhoofd aan. "Ze blijven komen... leerlingen, leraren... merkwaardig." Hij lachte. "Ik kwam hier voor Tetachan, weet je. Was nieuwsgierig naar de vrouwelf- moordenaar. Cu chull'ain de leraar ilusionisme. Mijn beste illusie ooit." Hij fronste. ... "en ook niet. Ik bedoel, de vrouw is bij Cerce geen illusie.." Ajith glimlachte een zeldzaam warme glimlach.

"Vrouwen..."

Marcus wist zonder twijfel wat hij bedoelde.
Echtgenoot van Tetachan Mocha

« [Reactie #13] : 2 weken geleden »
'Ja, vrouwen..' beaamde het witte schoolhoofd. Het waren mysterieuze wezens met wie je honderden jaren kon samenleven zonder haar volledig te leren kennen. Ajith mocht dan denken dat Tetachan geen illusie was, maar voor een leek als Marcus leken alle vrouwen toch minstens deels illusies te zijn.

Marcus wreef met zijn wijsvinger over de rand van het bureau. 'Ik kwam naar Bumetrel om terug te keren naar mijn oorsprong. En om de functie van schoolhoofd op me te nemen.' Er waren nog wel diepere redenen, maar dat ging Ajith niets aan. Of misschien wilde Marcus daar liever niet bij stil staan. Waarschijnlijk kwam het door de drank of door het gesprek dat ze hadden dat de centaur er toch over na ging denken waarom hij eigenlijk naar Bumetrel was getrokken.

Hij glimlachte even wrang terwijl hij in gedachten verzonken raakte. Plotseling schrok Marcus op en realiseerde zich dat hij nog steeds met Ajith in zijn kantoor zat. Hij schraapte zijn keel en zei met een vriendelijke glimlach op zijn gezicht: 'Het wordt al laat, ik vrees dat ook het misnoegen van onze eega's geen illusie zal blijken te zijn als we de nacht al drinkend door zouden brengen.'

« [Reactie #14] : 2 weken geleden »
"Nee," antwoordde Ajith peinzend, "nee. Tetachan is snel van begrip." Hij legde een platte hand op tafel en stond beheerst op van zijn stoel. Of was het kort van begrip?. Hij stak een vinger op om iets spitsvondig te zeggen, maar de briljante laatste opmerking in zijn hoofd was ergens verloren gegaan. Nou ja.

De nachtelf begaf zich naar de uitgang. "Er was nog iets dat ik wilde bespreken," bedacht hij zich. "Maar daar kom ik wel op terug, met uw welnemen." Het was al laat ten slotte en hij wist ook niet meer precies wat hij wilde bespreken. Het was wel belangrijk dus kon hij beter even wachten. Morgen wist hij vast weer wat het precies was.

"Goedenacht."
Echtgenoot van Tetachan Mocha