Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1
Stuur bladwijzer

Iemand op de hoogte brengen van dit topic? Iemand vragen om hier een bijdrage te plaatsen? Stuur een bladwijzer!

Losbandig - De nasleep  (378 keer gelezen)

Speeldatum: 31 juni 1308 (Begin zomer)

0 leden en 1 reiziger bekijken dit verhaal.

« [] : 4 maanden geleden »
[1][2]

Levi wreef een keer in zijn ogen, knipperde wat en keek daarna weer uit over de weg die naar Bumetrel leidde. Hij mocht misschien een nachtwezen zijn, maar in een systeem dat toch voornamelijk overdag functioneerde nam dat niet weg dat hij zo aan het eind van zijn nachtwacht wel verlangde naar zijn warme bed. Nog een een half uur tot de zon opkwam en zijn wacht voorbij was, vertelde hij zichzelf, wat eigenlijk maar twee keer een kwartier was, of zes keer vijf minuten. Dat kon hij wel.

Plots wekte iets zijn interesse: bij de knik in de weg verschenen twee figuren. De weerwolf veegde een pluk haar uit zijn gezicht en focuste zijn blik iets beter. Hij spotte een bos rode krullen -check- en van het figuur ernaast ving hij een vage nachtelfgeur op -check nummer 2. Niet dat die geur heel duidelijk was, gezien de geur van de rode krullen er vreemd doorheen verstrengeld was. Toen het tweetal op de poort klopte werden zijn vermoedens definitief bevestigd: dit waren de twee regelbrekers die hij naar de vrouwe Mocha moest brengen. Er was hem verteld discreet te zijn met deze informatie, maar dat nam niet weg dat de halve wacht de geruchten al via andere kanalen hadden gehoord.

"Jullie mogen met mij meelopen. Verder geen woord." De weerwolf had de poort geopend en de twee alleen een strenge blik gegeven als groet, naast de standaard magische fouillering. Eventuele wapens werden weer in beslag genomen. In stilte vervolgden de drie hun weg het terrein over en het kasteel binnen. De weg naar de mentrix van merifel was deze wachter inmiddels bijna te goed bekend: merifellers leken in significant meer problemen te geraken dan de rest van de myrofaspopulatie. Een klop, gepaste groet en wat geschuifel verder stonden de twee leerlingen oog in oog met Mocha.

[3][4]
 1. Dit verhaal speelt zich af in de geschiedenis: Eleonora zit in de 6e en Miras in de 5e.
 2. Volg hier de eerdere delen van het verhaal:
Losbandig
Losbandig - De schaar erin!
Losbandig - een warm welkom
 3.  Miras Camealan eerst?
 4.  Tetachan bliep bliep ook jouw topic

« [Reactie #1] : 4 maanden geleden »
De wandeling naar de kamer van Mocha was niet lang, maar voelde als 10 keer Oikilan en terug. De lichtvoetigheid was uit de pas van de nachtelf verdwenen.
Bij de krullen van Cerce, daar gaan we dan,[1]” mompelde hij toen de weerwolf aanklopte.
Mocha, dezelfde mentor die hem een paar jaar geleden had verteld wat wel en niet kon, de mentor die hem allerlei klusjes liet doen totdat hij de mores van de nachtelven begreep, die mentor ging beslissen wat te doen. Hij was nog liever Nilai onder ogen gekomen.

Hij zuchtte, onderdrukte de neiging om de hand van Leo te pakken, bleef stug voor zich uit kijken en liep met opgeheven hoofd de kamer van de groene mentor in.
 1. Bij de krullen van Cerce, daar gaan we dan,
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #2] : 4 maanden geleden »
Eleonora had erover gedroomd hoe het zou gaan: met waardigheid zou ze het vertrek betreden. Daarna zou ze de vrouwe Mocha op de meest respectvolle manier begroeten, met een perfecte reverence. Mocha zou haar ondervragen, onderrichtten en onderdompelen in een golf van kennis. Ze zou op haar plek worden gezet, maar haar acties verdedigen en kunnen onderbouwen. Ze zou de schuld op zich nemen, de straf ondergaan en daarna het geheel weer achter zich laten. Zo had ze het gedroomd.

Het tegenovergestelde was waar: voor Mocha stond een nimf met een flinke kater, wat gaten in haar geheugen en de laatste flarden van haar waardigheid. Voornamelijk was er vertwijfeling. Twijfels over wat er met Miras was gebeurd, met Gis, met al die jongens in 't Hoekje... maar vooral twijfels over haar toekomst.

Toch rechtte de zesdejaars haar schouders, maakte een ietwat wankele reverence en gaf een gepaste begroeting; als je ook maar iets nog gepast kon noemen in deze situatie. Het nimfje zag er misschien verslagen uit maar zich ernaar gedragen was een stap te ver. Voor haar stond immers de vrouw voor wie ze in haar korte leven het meeste respect had gekregen dan voor wie ook anders, en hoewel ze nu niet zoveel meer aan de situatie kon doen hoefde ze niet toe te geven aan de wolk van misère die boven haar hoofd hing.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #3] : 4 maanden geleden »
De deur zwaaide open, en een verfomfaaid tweetal stapte naar binnen. Zeer trots, zeer zelfbewust, en met opgeheven hoofd en de juiste begroeting. Dat alles was uiteraard niets waar ze doorheen kon prikken.

Daar waren ze dan. Wat maakte het toch zo onvermijdelijk dat regelbrekers in haar kantoor belandden? Was het het feit dat ze mentor was? Het kon onmogelijk zo zijn dat ze de lichtste straffen gaf en daarmee voorkeur genoot. Waarschijnlijker was het dat ze de regelbrekers liet halen. Of haalde, als ze ruim genoeg in haar tijd zat. Hetgeen de laatste tijd niet bepaald het geval was.

Mocha deed niet zoveel. Ze stond geleund voor haar bureau. Ze kruiste haar armen voor haar borst, trok haar wenkbrauw op tot de zo kenmerkende fronsende blik met de felgroene ogen.[1] "Wel?" Vroeg ze.
 1. Voor een visual voila
No mercy for the wicked.

« [Reactie #4] : 4 maanden geleden »
Natuurlijk kreeg Nillai weer als laatste te horen wat er gaande was. Mocha had zelfs de wachters de stuipen op het lijf gejaagd waardoor zij als eerste het nieuws kreeg, zelfs over alle andere leerlingen. De betreffende wachter was niet zonder uitfoetering zijn kantoor uit gekomen.

Het duurde dan ook niet lang nadat de centaur de twee gebonden had bij zijn collega. Nillai zag nog net de weerwolf haar kantoor verlaten, ze waren er dus al. Na een klopje trad hij het groene kantoor binnen, gewacht op een antwoord had hij niet. Het was net zo goed zijn leerling als de hare dus hij had net zo veel recht om aanwezig te zijn. Met zijn armen over elkaar en een strenge blik keek hij naar de twee leerlingen. Ze hadden genoeh uit te leggen als het aan Nillai lag.[1]
 1. Mochten jullie het er niet mee eens zijn dan hoor ik het wel.
« Laatst bewerkt op: 4 maanden geleden door Nillai Hestür »

« [Reactie #5] : 4 maanden geleden »
Miras’ hersens draaiden op volle toeren. Gelukkig had hij niet al teveel alcohol genuttigd en zou hij in staat moeten zijn om redelijk snel te denken, maar niets was minder waar.
De nachtelf begreep dat zwijgen geen optie was. Mocha wilde een antwoord en snel ook, maar hij wist er géén te verzinnen.

Net op het moment dat hij Mocha’s vraag wilde beantwoorden met een langerekt ‘uuuuuuuuuhhhhhhh’ werd er op de deur geklopt en klipperde klepperde iemand naar binnen. Miras hoefde niet om te kijken om te zien wie het was. Nilai was gearriveerd. De extra seconden gaven hem echter net de tijd om met een antwoord te komen dat niet heel ver van de waarheid was, waarbij hij er wel op lette om het zo vaag  mogelijk te houden.

“Er was een feestje en dat werd iets later dan we hadden gedacht waardoor we niet meer op tijd thuis konden komen.”

 Intussen kon hij zich wel voor zijn hoofd slaan dat ze de tijd van de wandeling niet hadden benut om met een goed eensluidend verhaal te komen. Hij was zo naïef geweest te denken dat ze Bumetrel nog wel in hadden kunnen sluipen.

Maar goed, de teerling was geworpen.
Zover hij wist waren er geen bekenden uit Bumetrel in ‘t Hoekje geweest en wist niemand wat er echt gebeurd was. En hoewel Miras het liefst van de daken wilde gillen dat Leo nu echt zijn vriendin was, begreep hij heel goed dat dat stukje van de geschiedenis ver verborgen moest blijven.

Het hoofd recht keek hij de beide mentoren aan, waarbij hij zijn best deed zelfverzekerd over te komen.
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]

« [Reactie #6] : 4 maanden geleden »
Fel groene ogen drongen door het gebonk in haar hoofd heen en Eleonora voelde hoe ze terug werd getrokken naar het nu. Helaas hield dat niet in dat het gebonk wegging en het meisje wreef met een grimas in haar nek. Bij Cerce, werd het nou luider? Voor ze verdere actie kon ondernemen werd de werkelijke oorzaak duidelijk: het geklepper van hoeven. Uiteraard was de rode mentor ook nog eens ingelicht, waarom ook niet?

Gelukkig nam de nachtelf het voortouw en had de nimf een paar seconden om haar gedachten weer op orde te krijgen. "Ja," haakte ze in, "het was mijn schuld. Ik... ik kon niet meer zo goed op de tijd letten." Goh, dat was zelfs de verdwaalde hop op het terrein buiten duidelijk geweest door de geur van alcohol die nog om haar heen hing. "Miras was er alleen nog omdat hij mij niet alleen terug naar Bumetrel wilde laten lopen. Maar toen was het al te laat, dus heeft hij mij naar het weerwolven huisje gebracht, want daar was Gisèle. Daar heb ik geslapen, dat, dat leek me veiliger." Ze liet in het midden wat er met de nachtelf was gebeurd - dat mocht hij zelf weer verzinnen.

Na die woorden ademde de nimf opgelucht uit en merkte ineens dat ze zich niet helemaal lekker begon te voelen...
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #7] : 4 maanden geleden »
"Ah, Nillai." De centaur kreeg een korte knik van zijn collega. "Ik meen te weten dat één van deze leerlingen in het verkeerde kantoor is bezorgd. Ik heb niets met hem te maken, dus neem hem gerust mee. Een gesprek onder vier ogen lijkt me bovendien nuttiger dan een gesprek met zoveel partijen."

De mentor trok haar wenkbrauw op. "Een feestje?" Het klonk bepaald sceptisch. "Een feestje waarbij je de tijd vergeten bent, waarna je je zó schuldig voelt dat je uit alle macht respectabel wilt blijken. Wat karakteristiek. En jij, Eleonora, voelt je dusdanig schuldig dat je zelfs de schuld op je neemt. Nobel. Ook al zo karakteristiek."

De nachtelf lachte schamper. "Een fraai ingekort verhaal - uiteraard voor mijn gemak ingekort, niet omdat er details verborgen moeten worden. Nietwaar? Zo meedenkend zijn jullie, zo meegaand. Ook al zo karakteristiek."
Mocha glimlachte. "Geef me de details ook maar. Laten we het nieuwsgierigheid van mijn kant noemen. De korte versie is zo interessant en overtuigend dat ik graag de langere versie ook eens hoor. Dat moet een bijzonder spannend verhaal zijn."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #8] : 4 maanden geleden »
Ah wat een prachtig verhaal, mooie verzinsels en creatieve uitspattingen om elkaars verhaal aan te vullen en geloofwaardig te maken. Dat ze nog de hoop hadden dat hij of Mocha daar in zou trappen. Nillai had op z'n minst verwacht dat ze van te voren wel een goed verhaal afgesproken hadden, maar tot zover kreeg hij vooral het idee dat ze het ter plekken een voor een uit hun duim zogen. Nillais blik bleef strak en serieus, er waren nauwelijks emoties vanaf te lezen terwijl hij naar beide jongelingen luisterde.

Ondertussen verkende hij de gedachten van de twee, oppervlakkig, niet binnendringen in de diepere laag. Hij hoefde alleen maar te weten hoe goed ze zelf hun best deden om hun verhaal te geloven en dat kon prima met oppervlakkige emoties.
"Het lijkt me zeer interessant om het verhaal van beide aan te horen. Onder vier ogen spreken kan zo dadelijk ook nog wel. Scheelt weer op en neer lopen naar kantoren, nu zit het verhaal nog vers in het geheugen." Nillai had nog geen intentie om te vertrekken. Ze konden prima hier hun verhaal vertellen, en hij was interessant na hoe goed ze elkaar kende om een samenhangend verhaal te vertellen.

« [Reactie #9] : 4 maanden geleden »
Miras keek de beide mentoren om beurten aan.  Tijd winnen hij moest tijd winnen.
Niet alleen moest hij een goed verhaal neerzetten over het feest, Miras begreep heel goed dat Leo de juiste aanvullingen zou moeten hebben en in de staat waarin de nimf verkeerde was hij bang dat er niet veel zinnigs uit zou komen. Beter, zo dacht hij, zou zij misschien de eerste stap zetten zodat hij kon aanvullen.

“Er is eigenlijk niet zo veel meer te vertellen dan dat het gezellig was heer Nilai en vrouwe Mocha, “ hij probeerde zijn gezicht zo goed en zo kwaad als het kon in de plooi te houden,  “en toen we erachter kwamen dat we te laat waren kon ik toch moeilijk jongedame Vasiles alleen achterlaten?”

Hij begon zelf in het verhaal te geloven dat hij ging vertellen.
“Vijf jaar geleden zou geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om iemand te begeleiden om zo problemen te voorkomen, maar ik heb niet voor niets alle lessen etiquette gevolgd en U weet net zo goed als ik, dat U me ook nog behoorlijk onderhanden hebt genomen vrouwe Mocha over de mores enzo en daar heb ik zeker van geleerd.”

Hij keek de mentoren aan of er iets te zien was aan de gezichten dat ze zijn eerlijkheid waardeerden, maar de twee stonden onbewogen[1]  tegenover hem.

“En laten we eerlijk zijn,” vervolgde hij zijn relaas, “als ik haar niet begeleid had en ze was overvallen of iets dergelijks dan had ik daar ook de schuld van gekregen.”

Miras wachtte even om op adem te komen.
“En het is waar Eleonora heeft bij Gisèle geslapen, maar ik heb buiten geslapen. op het gras naast het huisje.”

“En dat is het verhaal eigenlijk vrouwe,” besloot hij zijn relaas.

Miras keek naar Leo die deze keer niet rook naar geurige kruiden, maar naar verschaalde kruidenwijn, Hij hoopte dat ze had meegekregen wat hij vertelde, maar ergens betwijfelde hij dat.
[2]
 1. GM ja, maar ik kan me niet voorstellen dat het anders is, anders hoor ik het graag
 2. IRL krijg ik het gevoel dat ik weer voor de conrector sta na een escapade tijdens schoolkamp op de middelbare
At rrelasthirm ethi at besh dekkhi adelit en gerde
[een verstandig besluit is beter dan een harde les]
« Laatst bewerkt op: 4 maanden geleden door Miras Camealan »

« [Reactie #10] : 3 maanden geleden »
De twijfels van Miras waren volledig juist. De woorden van Mocha droegen voor Leo al weinig betekenis meer, maar dat van de jongste nachtelf kwam helemaal niet binnen. Ze hoorde alleen nog maar gesuis in haar oren en voelde hoe haar maag veertien rondjes leek te draaien. Even hield het meisje het nog vol en stond met zweetdruppeltjes op haar voorhoofd voor de twee mentoren en haar vriendje, maar daarna ging het mis.

De nimf wist nog net een mand te grijpen voor ze op haar knieën viel en haar hele maaginhoud van de afgelopen weken weer naar buiten kwam - althans zo voelde het. Tranen stroomden over haar wangen. Kokhalzend bracht ze uiteindelijk de woorden uit: "Ik heb-" snik "-ik heb Miras gezoe-oe-oend!" Ze ontdekte dat een pluk van haar normaal zo verzorgde krullen in de drap in de mand hing en begon nog harder de snikken.
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #11] : 3 maanden geleden »
Mocha keek de jonge nachtelf sceptisch aan. "Briljant. Goed doortimmerd. Prachtig." Ze knikte. "Jammer alleen dat er enige problemen vooraf gaan aan je prachtige verhaal. Zoals: jij hebt een historie met deze jongedame. Jullie waren samen naar een feest? Had ik jullie niet gezegd uit elkaars buurt te blijven?"

Zo nee, dan was dat toch wel een flinke misser geweest. "En waar was jullie chaperone? Een jongeman alleen met een jonge dame, een jongeman die erom bekend staat een zwak voor deze dame te hebben. En een dame die bekend staat dergelijke zwaktes met geflirt graag aan te wakkeren? Dat alleen al is voldoende voor maatregelen."

Ze trok haar wenkbrauwen op toen de nimf haar maaginhoud leegde in een mandje. Die kruiden kregen een interessante alcoholische marinade. Mogelijk was daar nog iets mee te doen. En toen brak madame los. "Zoals gezegd." Zei Mocha sarcastisch. "Voldoende voor maatregelen. Nillai? Het lijkt me verstandig elk ons eigen terrein voor rekening te nemen. Ik zal mij over Eleonora ontfermen."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #12] : 3 maanden geleden »
Aandachtig luisterde Nillai naar het verhaal van de nachtelf. Mentaal werden er een aantal notities gemaakt die hij later zou opschrijven. Eerlijk zijn, interessante woordkeuze die de nachtelf gebruikte. Gelukkig wist de nimf het verhaal te verbeteren en aan te vullen met delen die wél eerlijk waren.
"Dit lijkt me inderdaad genoeg," zei de centaur zonder emoties en liep naar de deur.
"Kom," werd Miras geboden voordat Nillai naar zijn eigen kantoor liep.

Eenmaal in het rode vertrek, wachtte hij totdat Miras binnen was voordat hij de deur achter zich dichtdeed. Nillai liep rustig naar zijn kast, schonk een pul bier voor zichzelf en pakte het dossier van de betreffende nachtelf. Zonder een woord te zeggen, nam hij plaats achter zijn bureau en begon het verhaal van eerder te noteren.

"Ik hoor het wel als je klaar bent om de waarheid te vertellen," zei hij na een goede vijf minuten stilte.[1]
 1. Open voor de respons hierop maar een nieuw topic in Nillais kantoor.

« [Reactie #13] : 3 maanden geleden »
[1]

Leo veegde nog een spoor aan spuug van haar snoet af met een al smoezige mouw van haar jurk. Voorzichtig begon ze de mouwen daarna maar op te rollen, zodat de viezigheid aan de binnenkant bleef. Miras en de rode mentor verdwenen ondertussen uit het kantoor - ze durfde de nachtelf niet meer aan te kijken terwijl hij weg liep.

De tranen waren inmiddels gedroogd en de schaamte van de hele situatie ebde een beetje weg nu Miras was verdwenen. De nimf kreeg zichzelf overeind met behulp van de muur en stond iets minder wankel dan voorheen voor de groene mentor. Met een blik op de mand opperde ze: "Misschien kunt u daar nog iets mee?" De inhoud voelde vreemd magisch.

De nimf keek daarna naar de felgroene ogen van haar mentor. Er lag iets van overgave in haar blik. Ze had wel wat uitgehaald in haar zes jaar Bumetrel: streken die regels en wetten voorbij gingen, een tweetal akkefietjes met een schandpaal, nog veel meer uren aan strafwerk en hele dagen aan laarzen poetsen van wachters. Stuk voor stuk vond ze er trots in: trots voor haar groene afdeling en trots voor de groene ogen die haar ertoe aan hadden gezet.

Maar vandaag was ze gewoon ronduit dom geweest en ze keek een beetje verloren naar diezelfde groene ogen. Ze was buiten de muren gebleven, dronken, met een weerwolf waar ze al eerder mee in de problemen was gekomen en een nachtelf sowieso die alleen maar problemen veroorzaakte en voor wie ze expliciet gewaarschuwd was, en ze had geen reden. Was het leuk geweest? Op het moment misschien wel, maar nu...?

Eleonora liep de twee passen die ze nog van een krukje verwijderd was en nam plaats. "Dus... die maatregelen?"
 1. Ik had even last van schrijversblok en nostalgie (A) maar hier gaat ie
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #14] : 3 maanden geleden »
Daar kwam de echte trotse nimf tevoorschijn, die ná de eerlijkheid haar houding vond. Een stuk verdraaglijker dan de gemaakte trots van tevoren.
"Jij bepaalt het tempo niet, Eleonora." Mocha klonk strikt. "Je was buiten de muren, 's nachts, met een nachtelf. Je realiseert je mogelijk dat een eventuele zwangerschap reden genoeg is voor zware consequenties. Familie zal verhaal willen halen. Op jou, op hem, op de school bovendien."

De nachtelf wandelde langs haar bureau en rommelde in de lade. Ze vond een doek en gooide die naar de nimf. "Maak je mond schoon."

"Je bent mijn leerlinge, Eleonora. Je opleiding, de richting van je verdere leven, dat alles is zolang je hier bent onder mijn beheer. Je bent een talentvolle leerlinge." Ze schudde haar hoofd. "Met doorzettingsvermogen, inventiviteit en intelligentie bereik je veel. Mits je het inzet voor de juiste zaken. Je bent geen kind meer, van jou mag verantwoordelijkheid verwacht worden.
Vannacht heb je laten zien dat je nog een kind bent, dat je geen verantwoordelijkheid neemt over de richting van je leven. Van een leerlinge met jouw kwaliteiten verwacht ik besluiten die daarbij horen."

Mocha wandelde naar de kast, haalde er een beker uit tevoorschijn en vulde hem met water. "Drink dit."

"Ik heb je lang laten spelen, Eleonora, maar je overschrijdt de grens tussen spelen en leven. De besluiten over je leven zijn de jouwe, maar ik laat je niet spelend je leven vergooien. Ik wil van je horen of er kans is op een zwangerschap na afgelopen nacht. Ik wil bovendien van je horen wat je belangrijk vindt. Waar wil je heen, na Bumetrel? Wat is je richting?"
No mercy for the wicked.

« [Reactie #15] : 2 maanden geleden »
Eleonora kreeg een doek tegen haar buik aan geworpen en raapte het ding op om haar mond schoon te vegen. Ook veegde ze haar handen schoon en wat spetters van haar schoenen af.

Ondertussen nam ze de woorden van haar mentor in zich op - ze zag de waarheid ervan in. Ze was haar leven aan het vergooien met haar streken en escapades. Vroeger waren het kleine grapjes geweest, een spreukje hier, een elixer daar, maar tegenwoordig liep het steeds vaker uit de hand.

Het meisje zuchtte en nam een paar slokken van het water dat haar aangereikt was. Haar keel voelde aan als schuurpapier. "Nee er is geen kans op zwangerschap. Zover ik heb begrepen moet daarvoor iets meer gebeuren dan zoenen." Ze kreeg een lichte blos op haar wangen toen ze terug dacht aan het moment dat ze dát boek was tegengekomen in de boekenwinkel aan een afgelegen straatje in Oikilan.

Na nog enkele slokken water deelde ze haar overpeinzingen: "Ik denk dat ik gewoon op zoek ben naar een beetje afleiding. School wordt saai. Ik had twee jaar geleden het spreukenboek van de zesde al in handen en van voor tot achter uit mijn hoofd geleerd." Wat Mocha zei was waar: ze had genoeg talenten maar wist ze nu niet meer in te zetten voor de juiste doeleinden.

Ze weifelde een moment en ging toen verder: "Ik- Ik wilde misschien... Bij Zernicus' Elixers solliciteren. Als, uhm. Leerling?" De laatste woorden kwamen er wel heel zacht uit. Het was de laatste tijd een van haar dromen geworden, maar ze geloofde niet zo goed dat het haar zou lukken. "Maar ik wil ook graag verder met Ypsilon. Ik weet alleen niet of het allebei kan. Of hoe ik daarvoor moet betalen. Of dat ik überhaupt goed genoeg ben om binnengelaten te worden."

En die twijfels waren misschien juist de reden dat ze zo van het padje was afgeraakt. Even wat afleiding - wat losbandigheid - om de onzekerheid van haar toekomst aan te kunnen?
De lucht is blauw als een sinaasappel!

« [Reactie #16] : 2 maanden geleden »
"Ik hoop dat je me een lichte neiging tot wantrouwen van die uitspraak vergeeft." Zei Mocha sceptisch, en nam een flesje uit haar kast. "Dit drankje voorkomt zwangerschappen. Ik zou graag zien dat je het gebruikt. Je hebt genoeg gedronken om niet alles meer helder te weten. Maar ik laat het aan jou over te bepalen of je het neemt."

De nachtelf nam weer plaats en luisterde. Ze knikte. "Zernicus! Dat zou een uitstekende plaats voor je zijn. Je hebt alle aanleg voor een goed elixiër, mogelijk zelfs een uitmuntende, mits je jezelf in de hand weet te nemen. En te houden."

Ze dacht na. "Ik ken Leonard goed. Het zou hem genoegen doen één van mijn leerlingen als de zijne te kunnen aannemen. Als ik hem schrijf... een goed woordje kan ik altijd doen." Ze glimlachte. "Het zou me erg trots maken, Eleonora, als je elixiër werd. Maar het is niet mijn trots die belangrijk is."

Mocha keek de jonge nimf aan. "Afleiding? Je kunt Ypsilon misschien combineren met een opleiding bij Zernicus, maar dat is een loodzware combinatie. In dat geval zou ik je aanraden een zo karig mogelijk profiel te kiezen bij Ypsilon, zodat je tijd bij Zernicus niet in het geding is. Hij is erg gebrand op ambitieuze leerlingen, dus een leerlinge die aan Ypsilon studeert zal hem boeien. Maar je moet je realiseren dat je dan geen tijd meer hebt voor uitspattingen. Geen tijd, geen ruimte. Het komt aan op jouw eigen verantwoordelijkheid."

Ze zuchtte. "Wat de nachtelf betreft, die laat ik over aan jouw eigen oordelingsvermogen. Ik ga je niet meer dingen verbieden, en niet meer sturen. Daar reageer je bijzonder slecht op." Mocha schudde haar hoofd. "Ik zal een aanbevelingsbrief aan Zernicus schrijven. Je kunt hem zelf bezorgen. Realiseer je dat ik hem schrijf dat je mijn volledige vertrouwen hebt."

Mocha nam een stuk perkament, een pen, en schreef. Ze vouwde het op en gaf het aan de nimf. "Ga je opfrissen en eet. De brief is gedateerd. Je brengt hem vandaag nog. Doe je best."
No mercy for the wicked.

« [Reactie #17] : 2 maanden geleden »
Leo nam het flesje alsnog aan en bekeek de inhoud. Ze probeerde terug te denken aan gisteren: als er echt iets gebeurd was zou ze dat toch nog wel weten? Als ze dat had gedaan? Van het gebonk in haar hoofd werd ze niet veel wijzer en met een licht gepijnigd gezicht wreef ze over haar slaap. Dan maar dat flesje achterover slaan. Ze grimaste even om de smaak en nam nog een slok water.

De woorden van haar mentor deden haar goed. Nu was Eleonora niet het type om dat te uiten in zinnen als Denkt u dat echt? of het minder welbespraakte Wat?. Als Mocha iets zei dan meende ze dat en dan zei ze het niet nog een keer. Ze knikte, luisterde en kreeg ondertussen een glimlach op haar gezicht. Ondanks de tranen, haar zere keel van het zuur dat ze net uit had gespuugd, de bonkende koppijn of de strenge woorden die aan de lievere woorden volgden.

Terwijl haar mentor schreef dronk ze de rest van haar water op en bekeek het restje elixer nog eens goed. Ze rook eraan en probeerde in haar hoofd wat recepten af te gaan die erbij zouden kunnen passen. Wel jammer dat ze er maar een kon bedenken door de wazigheid van de drank heen, maar dat zij zo. Mocha onderbrak haar gedachten met de brief.

"Dankjewel. Zal ik doen. Zeker." De nimf stond op, net iets minder wankel dan voorheen, en nam toen enkele stappen richting de deur. Halverwege stopte ze. "Ik eh- Ik zal nadenken over Miras. Ik heb denk ik even tijd nodig, na vannacht. En wat u zegt is natuurlijk waar. Als ik bij Zernicus wil leren, en Ypsilon wil doen... Misschien heb ik dan uiteindelijk geen tijd voor uitspattingen meer." Om Miras een uitspatting te noemen deed haar wel zeer, maar als ze dit echt wilde...?

Met een laatste "Dankjewel" en een verontschuldigende blik op de mand waar ze voorbij liep verliet Leo het kantoortje weer. Buitengekomen schudde ze het gevoel van onheil van zich af. Ze voelde zich misschien waziger dan ooit tevoren, maar daarnaast was er ook een soort helderheid verschenen. Een duidelijker uitzicht op hoe haar toekomst eruit zou zien, wellicht?
De lucht is blauw als een sinaasappel!