Welkom, reiziger. [Log in] of [registreer je]. [Activerings-mail niet ontvangen?]


home
contact
chat
2
1
1

Recente bijdragen

Pagina's: [1] 2 3 ... 10
1
Er was eens... / Vlekken oppoetsen
« Laatste bijdrage door Lynna Seros 1 week geleden »
"Maar u was benieuwd of ik de essentie van Bumetrel kon doorgronden." Dat had de man zonet nog gezegd, al sprak hij nu haast het tegenovergestelde. "Waarom bent u daar benieuwd naar als u weet dat we dat niet kunnen? Waarom hebt u hoop dat ik het misschien wel zou kunnen?" Ze was benieuwd of de phaosfee iets over haar wist dat ze zelf nog niet doorhad. Waarschijnlijk wel, maar zou hij het vertellen, dat was een betere vraag.

Ze ging niet in op de laatste vraag van de man. Als hij daar zo graag over wilde filosoferen, kon hij beter met de docent godsdienst gaan praten, of de docent filosofie, net welke kant hij op wilde met dat gesprek.
"Hoe weet u dat alle magische entiteiten een bepaalde resonantie nalaten? U zegt dat we die niet kunnen begrijpen, maar hebben we iets waarmee we dat kunnen waarnemen?" Waarnemen was de eerste stap in de richting van begrijpen. Als iets niet waargenomen kon worden, bestond er nog een vrij grote kans dat het niet bij de waarheid hoorden.

"Hebt u het al geprobeerd aan te raken? Weet u wat er gebeurt als het instort?" De nul casus wisten ze wel, het bleef intact, er gebeurde niets mee, zoals er al een hele tijd niets mee gebeurde, tenminste voor zover Lynna wist. Dingen werden pas interessant als er veranderingen optraden.
"Is het wel eens veranderd? Heeft het een andere staat gehad of zich anders gedragen?" Hoe meer ze erover speculeerden, hoe interessanter ze het vond. Een kleine glimlach verscheen op haar gezicht terwijl haar hoofd haar langs allerlei extreme scenario's bracht.
2
Kantoor mentor Merifel / Verkeerde deur?
« Laatste bijdrage door Valerie Yaella De LaFayette 2 weken geleden »
De ijzige blik van Mocha deed de phaosfee weinig, haar moeder kon haast net zo kijken als er weer eens wat stuk was. Een kleine glimlach verscheen op Valeries gezicht, dit was tenminste een myrofas waar ze iets mee kon. Duidelijk niet zo zwak als die faun een deur verderop.

"Ik weet dat ze in haar kantoor is, ze heeft zo een afspraak met mij," zei ze zelfverzekerd. Valerie mocht dan wel een blauw uniform dragen, ze was niet bang voor Mocha zoals die andere.
"Ik zou graag van afdeling wisselen, naar de uwe. Kan dat?" Even dacht ze na, misschien moest ze iets meer context geven. "Socophon is echt niks voor mij, al dat zwakke en meisjesachtige gedoe met kunst en filosofie. Daar kan ik me echt niet zes jaar lang voor inzetten. Mijn moeder vind dat ik precies zo moet worden als zij, alleen maar omdat ik een meisje ben, maar ze snapt niet dat ik dat gewoon niet kan." Valerie wist eigenlijk ook wel dat ze dit met haar eigen mentor moest bespreken, maar die zou er toch niks van snappen en was haast net zo erg als haar moeder.
3
Kantoor mentor Merifel / Verkeerde deur?
« Laatste bijdrage door Tetachan U. M. Mocha 2 weken geleden »
Een blauw groentje. Dat was opmerkelijk genoeg om onmiddellijk de volledige aandacht van de groene mentor te eisen. Ze keek op, fixeerde haar welbekende ijzige blik op de socopony en knikte.

Het meisje had tenslotte al gestoord en gevraagd, een tweede vraag was ook nog wel mogelijk. "Wat is er?" Vroeg ze. "Je mentor zou gewoon in haar kantoor moeten zijn. Ik heb haar zojuist nog gehoord."

Maar het werk op haar bureau schoof ze opzij, en ze ging rechtop zitten. Een leerling van de andere afdelingen in haar kantoor, dat beloofde afwisseling. Zelfs al was Merifel de meest afwisselende afdeling, dan nog werd het na veertig jaar flink veel van hetzelfde.
4
Kantoor mentor Merifel / Blauwe muren
« Laatste bijdrage door Tetachan U. M. Mocha 2 weken geleden »
"Nee nee, het is puur uiterlijk. Een missend lichaamsdeel zou er visueel weer zijn, maar praktisch niet. Of mogelijk zou alleen de wonde verjongen. Een drank als deze heeft de kracht tot reparatie niet, ze werpt alleen een illusie op. Maar het is ongetwijfeld mogelijk om reparatieve dranken te creëren. Op de lange termijn zul je dan inderdaad wel met magievergiftiging rekening moeten houden."

Mocha grimaste. "De kans dat ik vrijheid krijg. Daar krijg ik de laatste tijd opvallend veel vragen over. Is er soms een lopend gerucht dat me ontgaan is? Word ik gezien als 'ontsnapgevaarlijk' in Oikilan? Ik meende dat ik me de laatste veertig jaar tamelijk rustig gedragen had. Er is inmiddels een flinke generatie burgers die me dankbaar mag zijn voor hun opvoeding bovendien. Waaronder jij."

Ze grijnslachte. Knikte vervolgens. "Dat kan. Ik heb behoefte aan een extra assistent. Dat zou neerkomen op het voorbereiden van de elixers voor de lessen, en het begeleiden van de leerlingen tijdens het maken van hun elixers. Dat betekent een extra paar ogen in de les. Maar alleen wanneer het niet ten koste gaat van je opleiding."
5
Stadscentrum / Drakensnot en intrige
« Laatste bijdrage door Angelus Ch. Hamilton-Kilpatrick 2 weken geleden »
"Dat spreekt." Zei Angelus grijnzend. Hij gooide zijn kap af en stapte verder de schaduwen van het binnenleven in. "Ik heb iets voor je. Je weet dat we het altijd goed konden vinden op school,[1] dus ik dacht direct aan jou toen ik het kreeg."

Hij dook diep met zijn hand in zijn broekzak, dook er zwierig weer uit en overhandigde de fee met een fraai zwierig, fleurig handgebaar een fles. Snot. Drakensnot, om precies te zijn, maar om dat in een oogopslag te weten moest men ingewijd zijn in de nasale mysteriën der draken.

"Je weet dat drakensnot verslavend is. En hongeropwekkend." Concludeerde Angelus, die zijn opleiding aan Bumetrel nog vers in de geest stond. Of drakensnot behandeld was wist hij dan ook niet meer zeker. Mogelijk in de latere jaren Ypsilon, die hij zo grondig ontlopen was. "En je weet dat je het kunt verdunnen. Ik heb nog meer."

Hij grijnsde. "Wat vind je ervan, een drakensnot-mede? En wat als we die nu eens verkopen récht naast mijn bakkerij. Ik hoorde dat het huis hiernaast leeg stond."
 1. *ehem*
6
Bibliotheek / Een dappere queeste
« Laatste bijdrage door Silke von Oikilan 2 weken geleden »
"Mevrouw van Uncha leeft nog." Zei Silke peinzend. "Dus ik weet niet hoe dat kan. Ik denk dat ik mezelf ben, en ik maak geen levens onmogelijk. Ik bestudeer ze wel. Maar zonder onmogelijkheden toe te voegen. Dan kun je niet meer bestuderen. Het liefst voeg ik me helemaal niet toe, maar ook dan kun je niet bestuderen, dus het moet wel." Ze haalde haar schouders op. "Maar meneer Vladistov is al dood, dus het geeft niets dat zijn leven onmogelijk is. Dat is namelijk al zo. Maar dat vergeet hij wel eens. Of misschien wel altijd. Dat zou ik moeten nazoeken."

Ze bladerde in haar boek, tot ze terechtkwam op een pagina met een cijferlijst. Ze telde, vergeleek met een andere kolom en telde. "Nee, niet altijd. Maar wel vaak."

Silke luisterde geïnteresseerd naar het verhaal van de vampier. Het ging over mensenmagie, en die sectie was ze juist aan het categoriseren. Maar de uitleg deed meer vermoeden dat het boek in de verboden sectie thuishoorde. "Nee, dat kan. Als het maar terugkomt. Het was niet eenvoudig om terug te vinden de vorige keer." Er was zelfs een dreigbrief aan te pas gekomen.

Ze keek omhoog. Het nest aan het plafond was niet onbekend, maar het gangetje wel. Daar zat 'ie dus, de wijsgeer. Het werd tijd dat ze daar eens ging stoffen. Er was een flink aantal boeken verdwenen uit de bibliotheek de laatste tijd, en altijd 's nachts. De kans dat het leerlingen waren schatte ze klein in.

"Er zijn boeken." Antwoordde ze. "Ik heb ze nog niet allemaal uit. Als ik ze uit heb wil ik wel trouwen. Mijn moeder is tevreden als ik hier ben. En in de archieven staan nog veel boeken vermeld die allemaal verdwenen zijn. Ik heb al vierhonderddrieëntwintig reizen in Oikilans achterbuurten gemaakt, en heb een begin terug. Maar ik ben nog niet in Merons Beerput geweest. Wel bij Hogendorst op zolder, en ik heb dat boekje van Simeon Opuntius, je weet wel, die in de rozenbuurt. Het was heel handig dat ik het zegel van de IRMM heb, want alleen door die brief al kreeg ik zevenentwintig boeken van hem terug. En je weet hoe moeilijk dat is. Maar ik ben blij met de bibliofielen in Oikilan, want die hebben het grootste deel van de verdwenen boeken in de buurt weten te houden. De rest moet ik nog traceren, maar er is een begin."

Silke hield haar hoofd scheef en bekeek de vampier van top tot teen. "Waarom trouw jij eigenlijk niet?"
7
Kantoor mentor Merifel / Verkeerde deur?
« Laatste bijdrage door Valerie Yaella De LaFayette 2 weken geleden »
Het was zondagavond, na het avondeten. Voor Valerie was het haast een gewoonte om op dit tijdstip door de mentorgang te lopen. Haar afspraak met vrouwe Meradon[1] stond al sinds het begin van haar tijd op Bumetrel. Ook al was het nog maar iets meer dan een maand geleden, het voelde voor de jonge phaosfee als een eeuwigheid. In de tussentijd had ze verschillende brieven heen en weer gestuurd met haar broer, maar de brieven van haar ouders had ze nooit beantwoord. Ze had het haar moeder nog steeds niet vergeven dat ze naar deze gevangenis was gestuurd.

Valerie had geen zin in het gesprek en dat was genoeg voor haar om niet op de deur te kloppen. De faun kon het vanavond vertikken, zij wilde zo graag van die stomme mentorgesprekjes, nou dan moest zij er ook maar wat moeite voor doen. Valerie had er genoeg van, ze eindigde toch altijd hetzelfde. Die faun wilde weten hoe het met haar ging en dan vond ze dat Valerie allerlei dingen anders moest doen en het was ook nooit goed waardoor de phaosfee weer de rest van de avond chagrijnig was.

Net als de faun kon ook haar moeder stikken in haar plan. Natuurlijk wilde Valerie geen kunst of wijsbegeerte gaan studeren. Wat had ze daar nu weer aan?! Dan kon ze ook klerk worden en de hele dag dingen opschrijven omdat andere myrofas te lui waren? Zelfs als Zeno het haar zou vragen, zou ze nog geen klerk worden, of iets anders in die trant.

Vandaag was het eindelijk tijd om te doen wat ze zelf wilde. En vastberaden klopte ze op de deur van de groene mentrix. Rustig wachtte ze tot ze naar binnen mocht, waarna ze zelfverzekerd het kantoor binnen liep. Begroette ze de vrouw met een nette knix. Dat was misschien wel een van de eerste knixen die de phaosfee gemaakt had sinds ze hier op Bumetrel naar binnen was geduwd.
"Goedenavond vrouwe Mocha," zei ze beleefd. "Zou ik u mogen storen om iets te vragen?"
 1.  @Evina 
8
Mocha keek op, zette haar veer terug en luisterde. Een vage glimlach vormde zich om haar mond terwijl het meisje praatte en praatte.

"Als ik het goed begrijp wil je een artiest worden." Ze keek het meisje scherp aan. "Een rondtrekkend artiest, met een show ter ere van je school. En als onderliggende extra motivatie wil je spion zijn. En dit alles om geld te verdienen voor je studie." Mocha schudde haar hoofd. "Oh oh oh. Je hebt een fraai levenspad uitgezocht Lizzy."

De nachtelf haalde het derde dossier van de stapel op het bureau. Ze sloeg het open, keek er even in en knikte. "Je ontvangt studiefinanciering, dat weet je. Maar de reglementen van de studiefinanciering zijn je klaarblijkelijk ontgaan. Mogelijk heeft je familie je dit niet doorgegeven bij de inschrijving.
Wanneer je studiefinanciering van ons ontvangt studeer je gratis op Bumetrel. Daar wordt uiteraard een dankbare houding voor verwacht, maar er hoort meer bij: wanneer je studie is afgerond wordt er van je verwacht dat je nog twee jaar op Bumetrel werkt in de huishouding, in de tuinen, in de keukens. Waar we hulp nodig hebben.
Als je gaat studeren aan Ypsilon verwachten we dat je het ná je studie doet, en daarna ook nog twee jaar een groot deel van je inkomsten aan Ypsilon afbetaalt. Of dat je nog twee jaar klust op de school. In totaal vier jaar dus."

Ze glimlachte. "Helaas hebben we een maximale radius waarbinnen die klussen moeten gebeuren. Dat kun je samenvatten als 'binnen Oikilan, en liefst binnen de school'. Dat laat geen ruimte voor je rondtrekkende show, vrees ik. Je begrijpt vast wel dat het voor de school onmogelijk wordt om leerlingen buiten die radius te laten gaan. Het zou veel te eenvoudig zijn dan niets te betalen."

Mocha nam haar veer weer op en bladerde in het dossier. "Je hoeft je voorlopig dus geen zorgen te maken over je financiën. Dat is al voor je geregeld. Je kunt als je wilt wel alvast beginnen met klusjes doen, om de periode van twee jaar te verkorten. Maar naast je studie heb je daar niet zoveel tijd voor over.

Je bent een creatief meisje, Lizzy. Ik zou je liever aanraden het maximale uit je studie te halen. Als je een rondtrekkend artiest wilt worden, dan kunnen we je vakken daarop aanpassen. We zouden je vak krijgskunde kunnen vervangen door wapenkunde, of misschien past een socophonvak beter. Schone kunsten lijkt me een uitstekende optie."

Ze bladerde nogmaals, las een stukje. "Je schoolresultaten zijn niet slecht. Je bent een beetje verstrooid.[1] Als je me kunt laten zien dat je je uiterste best doet en de cijfers voor tenminste twee vakken uit je pakket verhoogt - laten we zeggen Wilsmagie en Etiquette moeten één punt hoger - dan mag je een tweede keuzevak kiezen."

Ze glimlachte. "En wat die dans betreft, als je voor het eerstvolgende feest een circusvoorstelling met je medeleerlingen kunt regelen, dan lijkt me dat een goed begin."
 1. op basis van je KK
9
Leerlingenkamer Socophon / Verboden vuur
« Laatste bijdrage door Valerie Yaella De LaFayette 2 weken geleden »
"Goedeavond nachtelf," zei Valerie zonder op te kijken van haar schrijftablet. "Je weet nog niet zoveel, ofwel nachtelf?" Haar stem klonk spottend tegen de oudere jongen, het kon haar eigenlijk weinig schelen of de jongen ouder was of niet. Hij kreeg precies dezelfde behandeling als iedereen die haar met zo'n domme opmerking kwam storen.

Er vloog een zwarte schim langs zijn oor voordat deze op de schouder van de phaosfee ging zitten. Een paluti viel in haar schoot en het duurde niet lang voordat die in de zak van haar mantel verdween. Nero deed zijn trucjes uitstekend en ondanks dat haar ouders vonden dat ze geen geld nodig had, zorgde Valerie er wel voor dat ze niet armer werd.

Bijna onhoorbaar fluisterde de phaosfee een paar woorden en sloot haar hand. Het vlammetje was verdwenen.
"Vrouwen leren dat, twee dingen tegelijk kunnen. Hoe kunnen ze anders kinderen opvoeden zonder gek te worden? Verder is het elementaire magie." Ze was gestopt met schrijven en met haar pikzwarte ogen keek ze de nachtelf aan.
"Dus. Waaraan heb ik jou aanwezigheid te danken?"
10
De poort / Dus. Onderwijs
« Laatste bijdrage door Levi Semaris Chraegh 2 weken geleden »
"Deus Lucrum." De weerwolf bladerde een bladzijde verder en zag daar zowaar ene Deus Lucrum genoteerd, onderaan een rijtje leerlingen die nog verwacht werden. "Een nieuwe leerling! Dat je dat niet gelijk zegt, dat maakt alles zoveel makkelijker." Levi gaf de nachtelf een verbaasde blik alsof hij niet vanaf moment één had geweten dat de jongen hier voor onderwijs was. Je zag het meestal aan van die glinsterende oogjes en volle tassen... maar om elk nieuw kind zomaar binnen te laten en het vriendelijke praatje af te ratelen werd hem soms gewoon te saai.

"Ik ben nu wel reuze benieuwd naar al uw geheimzinnige items, maar doe eerst de papieren maar. Dan lees ik die even door, en dan mag jij ondertussen de items uitstallen waarvan jij denkt dat ik er een probleem mee kan hebben." De wachter klopte met een hand op een grote kist die tegen de muur van het wachtgebouwtje was geschoven: daar moest genoeg ruimte zijn voor de grote check. Uiteraard zou de weerwolf daarna magisch zijn tas nog controleren, maar zo kon hij gelijk de eerlijkheid van de jongen testen. Daarnaast vermoedde hij dat er met zo'n waarschuwing wel een goedje tussen kon zitten dat eerst even langs Mocha of Maida moest voordat Deus het weer terug zag.

[1]
 1. Mijn excuses voor het oponthoud, maar ik had het een beetje druk met de eerstejaars van mijn uni bemoederen (love introductietijd jaja)
Pagina's: [1] 2 3 ... 10